تو ای پروانه وجودم .. یادت می آید  که چگونه با آتش سکوتش تو را می سوزاند ..

یادت می آید آن روزها  که لحظه ای از او غافل نمی شدی ..

یادت می آید خنده هایش را

گریه هایش را

تحمل شنیدن صدای لرزانش ..

اشکهایش را نداشتی انگار  ...

خنده هایش آرزویت بود مگر نه ؟

آری . آرزویم همین بود ولی ..

دیگر او نمی خواست که من باشم و  ..

او با من ما باشیم ...

من دیگر تاب پرواز نداشتم انگار..

هیچ ندیدم جز خویش  و

شعله ای که میسوخت مرا آرام آرام

 همان شعله میدانست انگار که من ..

تاب اینگونه سوختن ندارم ..

من همینم من همینو

به خویش میگویم ..

تو پروانه بودی و سرنوشتت همین بود .

آری ..

مهدی م نو د یروز

( تا طلوع )

دوشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۸۶

 
                      غم عشقت بیابان پرورم کرد
                     

                     هوای بخت،بی بال وپرم کرد
                     

                    به من گفتی:صبوری کن صبوری
                  

                صبوری طرفه خاکی برسرم کرد

             عاشقم،عاشق به رویت گرنمی دانی،بدان
            

                سوختم درآرزویت گرنمی دانی ،بدان
            

                این دل دیوانه ام امشب چه محشرمی کند
            

                هرچه پندش می دهم دیوانه بدترمی کند

              اندرتودلی شکسته داریم ای دوست
            

             جزتونظربه کسی نداریم ای دوست
            

             گفتی که به دل شکستگان نزدیکی
            

             مانیزدلی شکسته داریم ای دوست

                سوزنده ترازشرارآهم کردی
               

               افتاده ترازغباراهم کردی
              

               دانی چه زمان دین ودلم دزدیدی
              

               آن لحظه که دزدیده نگاهم کردی

             مرایک دم دل ازخوبان جدانیست
           

            ولی صدحیف که درخوبان وفانیست
            

            به خوبان دل سپردن کارسهل است
           

            دل ازخوبان گرفتن کارما نیست

             درکنج دلم عشق کسی خانه ندارد
            

              کسی جای دراین کلبه ی ویرانه ندارد
             

              دل رابه کف هرکه نهم بازپس آرد
            

              کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

              یک رنگی وبوی تازه ازعشق بگیر
              

             پرسوزترین گدازه ازعشق بگیر
             

             درهرنفسی که می تپی ای دل من
            

             یادت نروداجازه ازعشق بگیر

بالاخره کاره خودمو کردمو دوباره بهت سلا م دادم !

خوب . امیدوارم حالت خوب باشه . واسه تویی که اینو میخونی مینویسم  . خودت میدونی کی ! آره خودت . مگه من اینجا با غیر از تو هم حرفی دارم ! دله ساده من یه جا آروم بگیر ...!

امیدوارم منو ببخشی و حلالم کنی . من خیلی اذیتت کردم . حالا فهمیدم چه قده اشتباه میکردم .

من و نمی بخشی ؟

اما این رسمش نیست . من در حق تو بدی کردم . قبول دارم . اما اگه تو جایه من بودی چه کار می کردی اون موقع دیگه صبرم تموم شده بود .. فکر میکردم تو ماله منیو بس !! اشتباه میکردم و بس !!!

امیدوارم تو همیشه به پایه عشقت بمونی ..

الان دیگه مطمئنم تو یه عشق داری و بس ! .. من لیاقته تو رو نداشتم . اینو قبول دارم .. اما به نظرت حتی لیاقت اینو ندارم که دوسته تو باشم ! ؟

یه دوست پر رو و صد البته مزاحم !!

تا همینجا بسه ..

مواظبه خودت باش ! . 

DGH.

A.

پس منو به خاطره نوعه نوشته هام , حرفام , سرزنش نکنین ..