به جشمانت بیاموز که هر کس ارزش دیدن ندارد . به دستانت بیاموز هر دستی ارزش گرفتن ندارد . به ذهنت بیاموز هرچیز ارزش فکر کردن ندارد . به انگشتانت بیاموز که هر قلمی ارزش در دست گرفتن و هر چیزی ارزش نوشتن با آن قلم و هر نوشته ای ارزش خواندن و هر خواندنی ارزش به یاد سپردن و هر خاطره ای ارزش یادآوری و هر به یاد آوردنی ارزش گفتن و هر گفته ای ارزش شنیدن و هر شنیده ای ارزش پاسخ دادن ندارد .

 و به قلبت بیاموز که هر کس در آن راه نداشته باشد , هر کس و نا کسی را به آن راه مده که با خنجر رفتنش , پس از اینکه تو را به خود وابسته کرد و تو را عاشق خو نمود از قلبت چیزی جز پاره ای احساس بر باد رفته باقی نگذارد . هر کس ارزش دوست داشتن و محبت تو را ندارد . هر کس شنیدن گفته ها , سخنان شیرینت را ندارد . فکر کن , باز هم فکر کن , کجا بوده ای بیشتر فکر کن , کجا بوده ای چه برسرت آمد . , به کجا می روی , مقصود و هدف نهایی ات یادت هست ؟ .

فقط برای او باش ... به جز او تو را یاری نیست . همه کس تو را تنها می گذارند . حتی در اوج با هم بودم شاید با هم نباشید .. تنها در اوج شلوغی ...

اما کسی است در دنیا که هیچ گاه تو را تنها نخواهد گذاشت و حتی در پس آن نیز  ...

همیشه به یاد او باش , عاشق او باش ....

مهدی . تا طلوع عشق . 

م نو دی روز .

امیدوارم حال همگی خوب باشه و این ماه اول سال جدید و به خوبی و خوشی پشت سر گذاشته باشید و  روزهای خوبی هم پیش و رو داشته باشید . از همگی تون برای دیرکرد در به روز رسانی این وبلاگ عذر خواهی می کنم و امیدوارم منو ببخشید .

فعلا گرفتار یه سری مسائل هستم که پروژه های اساتید گرانقدر هم شامل اونا هست و بعد از اون هم  آزمون های میان ترم که نشون میده چقدر خوندیم و نمراتمون تا چه قدر درخشنده هستند !!! .

 انشاءالله دفعه های بعد حتما قطعه هایی که گفتم و یه سری خاطره رو واستون مینویسم !.

امیدوارم منو بخشیده باشین .

موفق و سر بلند باشید .

 خدا نگهدار  .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بسوزان مرا با سوز ساز نیلبک عشقت.
سوختن سهل است در ره دیدن سیمای تو .

ــــ م نو دی روز .

سلام ...

سلام به همه شما ها ...

سال نو همتون مبارکک ..

ببخشید که سال نو رو نرسیدم بهتون تبریک بگم ..

آخه سال نو اینجا نبودم ..

سال نو من آبادان بودم .. نه تو خوده آبادن . وسطه راهش ..

موقع تحویل سال هم بچه ها داشتن گریه میکردن ..

نمیدونین چه حال و هوایی داشتیم ..

اگه قرار بود یه بار دیگه تو عمرم صفربرم دوباره همین سفر رو انتخاب می کردم ..

وقتی می رقتیم داشت برف میومد .. وقتی برگشتیم هم آسمون ابری بود ..

دل های ما هم تو راه همش بارونی بود .. یه جاهایی اینقدر بارون میگرفت ...

 بارونی که قطره هاش از جنس اشک بود اشکی که سر چشمه اون  دلهای صاف و صادق مون بود ..

نمیدونم میتونم خاطره های این سفر .. رو واستون بنویسم ..

اما سعیمو میکنم ..

خلاصه دیروز سفرمون تمام شد ...

سفری که دلهای سیاهمونو راهی نور بی انتهای خدا میکردیم ..

تو ای پروانه وجودم .. یادت می آید  که چگونه با آتش سکوتش تو را می سوزاند ..

یادت می آید آن روزها  که لحظه ای از او غافل نمی شدی ..

یادت می آید خنده هایش را

گریه هایش را

تحمل شنیدن صدای لرزانش ..

اشکهایش را نداشتی انگار  ...

خنده هایش آرزویت بود مگر نه ؟

آری . آرزویم همین بود ولی ..

دیگر او نمی خواست که من باشم و  ..

او با من ما باشیم ...

من دیگر تاب پرواز نداشتم انگار..

هیچ ندیدم جز خویش  و

شعله ای که میسوخت مرا آرام آرام

 همان شعله میدانست انگار که من ..

تاب اینگونه سوختن ندارم ..

من همینم من همینو

به خویش میگویم ..

تو پروانه بودی و سرنوشتت همین بود .

آری ..

مهدی م نو د یروز

( تا طلوع )

دوشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۸۶

 
                      غم عشقت بیابان پرورم کرد
                     

                     هوای بخت،بی بال وپرم کرد
                     

                    به من گفتی:صبوری کن صبوری
                  

                صبوری طرفه خاکی برسرم کرد

             عاشقم،عاشق به رویت گرنمی دانی،بدان
            

                سوختم درآرزویت گرنمی دانی ،بدان
            

                این دل دیوانه ام امشب چه محشرمی کند
            

                هرچه پندش می دهم دیوانه بدترمی کند

              اندرتودلی شکسته داریم ای دوست
            

             جزتونظربه کسی نداریم ای دوست
            

             گفتی که به دل شکستگان نزدیکی
            

             مانیزدلی شکسته داریم ای دوست

                سوزنده ترازشرارآهم کردی
               

               افتاده ترازغباراهم کردی
              

               دانی چه زمان دین ودلم دزدیدی
              

               آن لحظه که دزدیده نگاهم کردی

             مرایک دم دل ازخوبان جدانیست
           

            ولی صدحیف که درخوبان وفانیست
            

            به خوبان دل سپردن کارسهل است
           

            دل ازخوبان گرفتن کارما نیست

             درکنج دلم عشق کسی خانه ندارد
            

              کسی جای دراین کلبه ی ویرانه ندارد
             

              دل رابه کف هرکه نهم بازپس آرد
            

              کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

              یک رنگی وبوی تازه ازعشق بگیر
              

             پرسوزترین گدازه ازعشق بگیر
             

             درهرنفسی که می تپی ای دل من
            

             یادت نروداجازه ازعشق بگیر

بالاخره کاره خودمو کردمو دوباره بهت سلا م دادم !

خوب . امیدوارم حالت خوب باشه . واسه تویی که اینو میخونی مینویسم  . خودت میدونی کی ! آره خودت . مگه من اینجا با غیر از تو هم حرفی دارم ! دله ساده من یه جا آروم بگیر ...!

امیدوارم منو ببخشی و حلالم کنی . من خیلی اذیتت کردم . حالا فهمیدم چه قده اشتباه میکردم .

من و نمی بخشی ؟

اما این رسمش نیست . من در حق تو بدی کردم . قبول دارم . اما اگه تو جایه من بودی چه کار می کردی اون موقع دیگه صبرم تموم شده بود .. فکر میکردم تو ماله منیو بس !! اشتباه میکردم و بس !!!

امیدوارم تو همیشه به پایه عشقت بمونی ..

الان دیگه مطمئنم تو یه عشق داری و بس ! .. من لیاقته تو رو نداشتم . اینو قبول دارم .. اما به نظرت حتی لیاقت اینو ندارم که دوسته تو باشم ! ؟

یه دوست پر رو و صد البته مزاحم !!

تا همینجا بسه ..

مواظبه خودت باش ! . 

DGH.

A.

پس منو به خاطره نوعه نوشته هام , حرفام , سرزنش نکنین ..